You Are My Drug.

Zasnęłam...Poczułam błogi spokój gdy nagle go przerwano.
Kolejny koszmar z którego nie mogę się wybudzić.
Znów ta sama czarna postać...
Trzymająca nóż w ręku z przerażającym uśmiechem na zdeformowanej twarzy.
Zaczynam biec...
Szkło rani moje bose stopy.
Zimny deszcz spada na moje pół nagie ciało.
Mroczna postać rusza za mną w pogoń.
Uciekam w ciemny las.
Przedzieram się przez zarośla raniąc każdą część ciała.
Krew spływa cienkim strumykiem z głębokich ran.
Nagle upadam...Potykam się o zwłoki jakiejś kobiety.
Patrzę ze łzami w oczach na jej zmasakrowane ciało.
Moje serce zaczyna coraz szybciej bić.
Ogarnia mnie paniczny strach.
Nie mogę się ruszyć.
Ciemna postać jest coraz bliżej mnie.
Próbuję się podnieść.
Czuję ostry ból w plecach.
Widzę jak z piersi wyłania się tępy nóż.
To boli.
Upadam na kolana.
Czuję jak krew wypływa mi z rany z której mężczyzna właśnie wyjmuje narzędzie.
Zalana łzami i krwią podnoszę się i resztkami sił próbuję biec dalej.
Moje serce bije coraz wolniej.
Zrezygnowana zatrzymuję się i padam na zimne, mokre, jesienne liście.
Dławiąc się łzami błagam go aby mnie zabił.
Zza pleców słyszę jego szyderczy śmiech.
Nagle czuję jak wszystkie moje kończyny się wykręcają.
Pragnę śmierci jak nigdy dotąd.
Krzyczę z bólu.
Wykrzykuję najbardziej plugawe przezwiska skierowane do mordercy.
Obracam głowę i widzę jak wielki głaz wznosi się w górę i kieruje się w moją stronę.
Jest nade mną.
Unosi się jeszcze wyżej...i spada.
Zamykam oczy...umieram.
Po chwili otwieram je.
Widzę jak promienie słońca próbują wedrzeć się do pokoju zza zasuniętych rolet.
Powoli dochodzi do mnie, że był to jedynie kolejny zły sen.
Siadam na łóżku i zaczynam płakać, bo wiem, że tej nocy będzie gorzej.